Keep the spirit!
Het is alweer zo’n 3,5 jaar geleden dat ik vrij plotseling een visuele handicap kreeg. Mensen die op school, in een café of ergens anders met mij in gesprek raken hebben bijna altijd dezelfde vragen. Ze proberen zich voor te stellen hoe het is en bovenal hoe ze zelf zouden reageren.
Schouderklopje
Uit de verschillende reacties kan ik opmaken dat de meerderheid verwacht zelf niet erg optimistisch om te kunnen gaan met een dergelijke verandering. Ze geloven je gewoon niet als je zegt dat je een korte tijd gebaald hebt, maar daarna direct de draad weer opgepakt hebt.
De mensen in je omgeving hebben vaak meer moeite om je handicap te accepteren dan jezelf. Je dwingt hiermee veel respect af bij iedereen. En inderdaad, een schouderklopje op zijn tijd is best leuk om te ontvangen.
Mogelijkheden zat
Het is in het begin misschien wel knap om die knop om te zetten, maar als dat lukt krijg je daarvoor zoveel positiefs terug dat je waarschijnlijk veel meer voldoening haalt uit de dingen die je wel allemaal lukken.
Zo heb ik het momenteel erg druk als DJ, presentator, actief lid van een plaatselijke politieke partij, HBO student en het brainstormen over het beginnen van een eigen bedrijf. Je ziet het, er zijn nog mogelijkheden zat voor een bijna blinde! Zo veel zelfs dat ik op m’n donder kreeg dat ik deze column te laat af had!
Rasoptimist
Vorige week had ik als presentator bij Stichting Platform Gehandicaptenbeleid Veldhoven mijn zoveelste Leuke Middag. Naast vele interessante genodigden heb ik kennis gemaakt met rasoptimist en Sit Down Comedian Jaap Bressers. Het is de eerste keer dat ik mezelf zo in iemand herkende.
Jaap is net als ik een aantal jaren geleden plotseling gehandicapt geraakt. Hij is een 27 jarige succesvolle cabaretier met een dwarslaesie. Juist door zijn optimistische instelling en zelfspot heeft hij het nu al ver geschopt in de theaterwereld. Zijn optimisme werkt aanstekelijk. De lijfspreuk van Jaap is: “Mijn nek mag dan wel gebroken zijn maar niet mijn spirit”.
Positieve spirit
Net als Jaap zie ik overal het positieve in. En het is inderdaad wel eens klote dat je sommige dingen niet kan doen bijvoorbeeld het halen van een rijbewijs. Aan de andere kant hoef je ook nooit de BOB te zijn. En eigenlijk zou iedereen, met of zonder aandoening, deze instelling moeten nastreven. Mensen weten niet meer wat echt belangrijk is en zeuren over de kleine dingen.
Dus ik stel voor: wees optimistisch, lach en geef iedereen een keer een schouderklopje zodat we samen in een positieve spirit blijven, dan wordt het leven direct een stuk leuker!
Groetjes,
Daan
Daan de Kort (18 jaar) is ambassadeur van het Oogfonds. Sinds zijn vijftiende is hij bijna geheel blind.
Lees hier zijn vorige columns:
Kan je niet uit je doppen kijken?
